Η συνεργασία με τη συμφοιτήτριά μου υπήρξε επίσης πολύ καλή και αποτέλεσε σημαντικό πλεονέκτημα για την ομαλή εξέλιξη της πρακτικής μας άσκησης. Το γεγονός ότι γνωριζόμασταν ήδη από προηγούμενα εξάμηνα και είχαμε πραγματοποιήσει μαζί και την προηγούμενη πρακτική άσκηση αποδείχθηκε καθοριστικό. Γνωρίζαμε ήδη ο ένας τον τρόπο σκέψης και δουλειάς του άλλου, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας, με αποτέλεσμα να μη χρειαστεί να περάσουμε μια περίοδο «προσαρμογής» ή να δοκιμάζουμε συνεργασίες από την αρχή.
Αυτή η προϋπάρχουσα σχέση μας επέτρεψε να λειτουργήσουμε από την πρώτη κιόλας μέρα με άριστη συνεννόηση, εμπιστοσύνη και αμοιβαία κατανόηση. Κάθε φορά που η μία από εμάς «κόλλαγε» σε κάποιο σημείο – είτε κατά τον σχεδιασμό ενός μαθήματος, είτε κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, είτε στη διαχείριση μιας δύσκολης κατάστασης – η άλλη ήταν εκεί για να βοηθήσει, να συμπληρώσει, να δώσει μια ιδέα ή απλά να στηρίξει ψυχολογικά.  Μοιραζόμασταν τις ευθύνες με ισορροπημένο τρόπο, συζητούσαμε ανοιχτά τυχόν δυσκολίες και παίρναμε μαζί αποφάσεις για θέματα που αφορούσαν την τάξη. Ακόμα και όταν οι απόψεις μας διέφεραν σε κάποιο παιδαγωγικό ζήτημα, καταφέρναμε να συζητήσουμε ήρεμα και να καταλήξουμε σε μια κοινή γραμμή που εξυπηρετούσε το καλό των μαθητών.